Faculty

1 - 15 van 15 getoond

Renske van Engeland

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als Medisch Pedagogisch Zorgverlener in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie, op de afdelingen hemato-oncologie en SCT. Binnen deze functie mag ik kinderen en hun gezin begeleiden bij het ziekteproces. Daarnaast mag ik in het ziekenhuis meedenken over het verbeteren van de procedurele comfortzorg.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Eigenlijk motiveren alle casussen mij, omdat ik graag procedurele comfortzorg voor ieder kind wil. Maar als ik terug denk aan mijn begin als zorgverlener, denk ik meteen terug aan een meisje wat binnenkwam in het ziekenhuis en helaas al veel nare ervaringen had. Ze had iets in haar hand van Frozen en dat werd mijn gespreksonderwerp. Ik begon te kletsen over haar interesse en ze begon langzaam aan mee te kletsen. Waarop haar moeder zei, ze praat tegen niemand meer in het ziekenhuis. En vanaf dat moment heb ik samen met een team om mij heen, waaronder Michèlle (facultylid), een rustige procedure kunnen afronden. Wat begon als een klein gesprek, eindigde in een mooi succes verhaal. En dit zegt denk ik alles over het belang van het kind zien, vertrouwen opbouwen, samenwerken met kind en ouders en samenwerken als multidisciliplinair team. Deze casus omvat voor mij alles wat belangrijk is voor procedurele comfortzorg!

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Ik ben hierin terecht gekomen tijdens mijn stage bij de pedagogische zorg in het Maastricht UMC+. Hier mocht ik samenwerken met Michèle Vranken en Piet Leroy. Door samen kinderen te begeleiden tijdens medische handelingen en procedures, leerde ik alle facetten van procedurele comfortzorg meteen vanaf mijn eerste werkdag kennen.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Natuurlijk met de cursus van PROSA, het geven van onderwijs en het verder ontwikkelen van deze cursus. Daarnaast dagelijks in de praktijk brengen van deze kennis en kunde. Ook ontwikkel ik onderwijs, informatie en deel ik kennis bij ons in het ziekenhuis.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Mijn grootste hobby is eten. Ik ben een echte Brabander, ja dat hoor je direct aan mijn accent, en hou van het bourgondische leven. Ik heb 7 jaar gewerkt in een Italiaanse delicatessenzaak, waar we heerlijk eten verkochten, catering en private dining verzorgden. Dagelijks praat ik over heerlijk eten en dit onderwerp komt dan ook vaak terug tijdens gesprekken met patiënten:)

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Aan ouders en kinderen: geef aan wat belangrijk is voor jou als kind of voor jouw kind, jullie zijn experts van jezelf! En zorgverleners luister naar kind en ouders en maak samen een plan om maat, waarin vertrouwen, contact en rust bovenaan staan!!

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

-

Esmée Etman

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik ben werkzaam in het Zaans Medisch Centrum als gipsverbandmeester.
Tot 2019 was ik werkzaam als kinderverpleegkundige in OLVG locatie Oost waar ik op de kinderafdeling en de KinderSEH gewerkt heb

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Iedere patiënt motiveert mij om procedurele comfortzorg zoveel mogelijk uit te dragen en het belang ervan over te brengen op andere zorgprofessionals. Dat geldt voor kinderen, maar in mijn vakgebied ook voor volwassenen.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Tot 2019 ben ik werkzaam geweest als kinderverpleegkundige in OLVG locatie Oost. Daar heb ik samengewerkt met Linda Schuiten en hebben we de start gemaakt met de implementatie van het toedienen van lachgas sedatie bij kinderen met prikangst. Dit groeide al sneller uit tot bredere ontwikkeling van zorg rondom kinderen met pijn en angst.
Daarnaast heb ik met Paolo Valerio mogen bouwen aan de strategie, visie en ontwikkeling van de KinderSEH van het OLVG. Ons doel was daar om kinderen vrij van pijn, dwang en angst de benodigde medische behandelingen te laten ondergaan.
Een vertrouwensband opbouwen met kind en ouders, het geven van de juiste pijnstilling en zorgen voor de afleiding is bij iedere patiënt onderdeel van de zorg. Ook het zo nodig toedienen van sedaties voor pijnlijke procedures is onderdeel van deze zorg. Deze werkwijze is mijn tweede natuur geworden en zorgt voor aanzienlijk minder angst en veel meer tevredenheid bij zowel kinderen als ouders.
Sinds 2019 ben ik werkzaam als gipsverbandmeester waar ik ook dagelijks te maken heb met procedurele comfortzorg. Dagelijks maken wij in korte tijd connectie met kinderen die recent een trauma hebben ondergaan en bij voorbaat al angstig zijn.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik heb een PROSA cursus georganiseerd in mijn eigen ziekenhuis waardoor de ‘PROSA-bal’ daar nu aan het rollen is en er teams de driedaagse training gaan volgen. Op meerdere gipskamers in Nederland introduceer ik de procedurele comfortzorg en hoop op die manier dat gipskamers, kinderafdelingen en SEH afdelingen elkaar gaan vinden om hierin samen te werken.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Neem die paar minuten de tijd om connectie te maken met een kind, dat levert iedereen uiteindelijk zoveel winst op in iedere situatie.

Piet Leroy

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als kinderarts-intensivist op de PICU in het Maastricht UMC+ en onderdeel van het Kindersedatie team. Dit interprofessionele team begeleidt kinderen tijdens medische verrichtingen en helpt hen deze vol vertrouwen te doorstaan. Daarnaast ben ik als medisch onderwijskundige en universitair hoofdocent nauw betrokken bij het onderwijs aan studenten geneeskunde, huisartsen en kinderartsen in opleiding. Ik heb onderwijskunde gestudeerd om beter te begrijpen hoe procedureel comfort het best kan worden aangeleerd. Ik ben ook voorzitter van het PROSA -kenniscentrum en redacteur bij de European Journal of Pediatrics.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

In eerste instantie alle kinderen die me, vroeg in mijn opleiding, leerden hoe traumatisch medische zorg kan zijn en me de ogen openden. De echte impact van herhaalde pijnlijke procedures leerde ik pas toen mijn dochter Emilie op 2-jarige leeftijd ernstig ziek werd. Dankzij uitstekende medische zorg genas ze helemaal, maar de vele nare zorgmomenten hadden nadien nog maandenlang effect op haar gedrag. Toen pas begon ik de echte uitdaging echt goed te zien.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Ik was al langer gefascineerd door de pijn en angst van kinderen tijdens medische verrichtingen en dan vooral door de gelatenheid die we daarbij als zorgverlener toonden: het hoorde er gewoon bij. Tijdens mijn stages op de afdelingen neonatologie en kinderoncologie leerde ik vroeg in mijn opleiding tot kinderarts dat deze houding niet klopte. Ik zag immers hoe kinderen leden onder de steeds weer herhaalde pijnmomenten en hoe hun angst en verdriet alleen maar toenamen. In 2005 kreeg ik in Maastricht de kans om een speciale zorgunit voor procedurele pijn en angst op te zetten. En dat was het begin van een zeer boeiende reis via richtlijnontwikkeling, wetenschappelijk onderzoek, promoveren op het thema procedurele sedatie en comfort in 2012, het opzetten van een lachgastraining, het opleiden van verpleegkundig specialisten, het organiseren van het internationaal PROSA- congres en, vooral!, het gaan samenwerken met andere mensen die net als ik vonden dat medische handelingen bij kinderen veel comfortabeler moeten en ook kunnen. Uiteindelijk leidde dat tot het oprichten van het PROSA-kenniscentrum in 2019. En dankzij dat centrum verspreidt de aandacht voor procedureel comfort zich nu langzaam maar zeker als een olievlek doorheen de Nederlandse, Vlaamse en zelfs Europese zorg. Wat is dat mooi om te zien...

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Voor mij is procedureel comfort vooral een onderwijskundige uitdaging. Immers, telkens weer zijn de 3 betrokken partijen (het kind, de ouders en de zorgverleners) samen aan het leren. Iedereen draagt bij vanuit de eigen deskundigheid om samen het goed te doen. Bij elkeen neemt de deskundigheid in de loop van de tijd ook toe. Elke procedure is dus een leermoment in een continu leerproces. Dit leerproces doorgronden en ondersteunen vind ik zeer fascinerend.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik houd van broodbakken en dat op een trage, ambachtelijke, ontspannen manier. Thuis eten we alleen maar zelfgebakken brood en met drie groeiende pubers in huis betekent dat wekelijks toch wel dat ik een 10-tal broden mag aanleveren... Toch levert me dat helemaal geen stress op. Haast niets is zintuigelijk zo mooi als versgebakken brood: de geur, de klank, het kraken van de korst, de smaak,... allemaal pure liefde!

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

Meestal volstaan heel eenvoudige dingen om een verrichting comfortabel te maken voor alle betrokkenen. En de eerste stap is altijd dezelfde: het begint met een ontmoeting tussen mensen. Dat legt de basis in het o zo noodzakelijke wederzijds vertrouwen.
Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc.
www.PROSAconference.com
https://www.linkedin.com/in/piet-leroy-69b6b518/

Sukru Genco

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Werkzaam als kinderarts in OLVG, Amsterdam en de VATAN klinieken in Nederland en Duitsland

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Dat zijn er erg veel. In mijn hele loopbaan heb ik verschillende situaties meegemaakt waarbij ik dacht, "dit doen we niet goed". De laatste jaren denk ik gelukkig veel meer ''wat doen we het toch goed".
Het mooiste is nog steeds een jongen van 12-13 jaar met meervoudige problemen:, rolstoelafhankelijk en laag ontwikkelingsniveau die pijnlijk leek. Het was onduidelijk waardoor.
We hebben de jongen onder lachgassedatie volledig kunnen onderzoeken, aanvullend onderzoek kunnen doen en door consulenten kunnen laten nakijken, wat perfect ging.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Als kinderarts is dat voor mij vrij logisch.
Mijn grootste ervaring is toch wel uit mijn eigen praktijk, de VATAN kliniek.
Dit is soms wat omstreden maar het gaat hier om een circumcisie kliniek daar doen wij duizenden sedaties per jaar.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Samen met Piet Leroy en Klinkhamer groep organiseren van het 2e internationale PROSA-congres.
Deelname aan tweetal CBO- richtlijnen rondom sedatie en pijnstilling.
Verzorgen van eendaagse cursussen in lachgassedatie.
Faculty bij het PROSA-kenniscentrum

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Zie aandacht voor procedureel comfort als een essentieel vereiste bij procedures.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

www.prosaconference.com
www.olvg.nl
www.vatankliniek.nl

Paolo Valerio

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Tot aan mijn pensionering in 2018 werkzaam als kinderarts op de spoedeisende Hulp in OLVG Oost, Amsterdam

Momenteel ben ik werkzaam als parttime kinderarts op de kinderspoedeisende hulp in het Universitair Kinderziekenhuis in Zürich, Zwitserland. Daarnaast ook werkzaam als parttime kinderarts in de "De Kinderkliniek" in Almere. Tevens werkzaam als bestuurslid voor het PROSA-kenniscentrum.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Een zeer angstige 4 jarige jongen die voor een pijnlijke ingreep PSA met ketamine moest ondergaan. Doordat er voor de PSA geen aandacht aan het bouwen van vertrouwen en angstreductie was gegeven, was er een erg hoge dosering ketamine nodig om het kind goed in slaap te krijgen om de interventie te ondergaan.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Via mijn eerste baan als kinderarts in het Kinderbrandwondencentrum in Beverwijk en later op de afdeling Spoedeisende Hulp van het OLVG, Amsterdam.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Bestuurswerk voor het PROSA-kenniscentrum. En ik pas nog regelmatig procedurele sedatie toe bij kinderen tijdens mijn aanstelling bij de Kinderkliniek en in het ziekenhuis in Zürich.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

"One size fits all gaat niet op bij procedurele comfortzorg. Denk altijd in maatwerk. Onderschat het zelf oplossend vermogen van kinderen en hun ouders nooit.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

https://www.olvg.nl/ervaringsverhalen/spoedeisende-hulp-voor-kinderen
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/apa.15526

Michèle Vranken

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

In het Maastricht Universitair Medisch Centrum (MUMC+) werk ik als verpleegkundig specialist (VS).
Mijn vakgebied omvat procedurele comfortzorg bij kinderen.
Het mee bouwen aan de PROSA opleiding zie ik als een belangrijke neventaak.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Elk kind dat in de wachtruimte zit of over de afdeling loopt – of hij/zij nu ontspannen, gespannen of angstig is - motiveert mij om samen te zoeken naar een zo optimaal en comfortabel mogelijk plan op maat voor dát specifieke kind. Mijn dag is goed als een kind na een gesprek of behandeling zegt: bij jou wil ik de volgende keer terugkomen. Dan smelt mijn hart en dát gevoel motiveert mij om het de dag erna nóg beter te willen doen.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Als kinder-intensive care verpleegkundige werkte ik samen met Dr. Piet Leroy. Hij zorgde er o.a. voor dat er meer aandacht kwam voor procedurele comfortzorg bij de kinderen. Dat vond ik ontzettend boeiend en een in toenemende mate belangrijk onderdeel van mijn vak.
Ik voelde me dan ook bevoorrecht dat ik de opleiding tot Verpleegkundig Specialist, specifiek gericht op procedurele comfortzorg bij kinderen, mocht volgen en hier momenteel fulltime mee bezig mag zijn.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Het ontwikkelen en verbeteren van protocollen en werkwijzen zodat procedurele comfortzorg voor kinderen nog breder en preventiever ingezet wordt.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik ben geboren en getogen in Limburg. Mogelijk dat daar de oorsprong ligt van mijn twee grote hobby’s, namelijk: vlaai bakken en muziek maken. Het mooie van beiden is dat je deze hobby met meerdere mensen kunt uitvoeren en het daardoor een heel sociaal gebeuren is.
Verder spreek ik thuis meestal het plaatselijke Limburgse dialect, waardoor er in mijn Nederlandse zinnen af en toe een dialect woord zit. Komt er zo nu en dan iets geks uit mijn mond, grote kans dat het daaraan ligt.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Zorg voor vertrouwen, wees eerlijk, neem de tijd/werk in een tempo dat het kind aankan en geeft het kind de controle (waar mogelijk). Laat de ouder die tijdens een onderzoek/behandeling de meeste rust uitstraalt, bij het onderzoek aanwezig zijn.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

Homepage | Kinderwebsite (mumc.nl)
Informatie over kindersedatie is zichtbaar als je verder klikt in de verschillende leeftijdscategorieën.
Feiten & fabels over verdovende zalf Emla® | Mantelmama

Sophie Verbeek

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als GZ-Psycholoog (kind & jeugd) in het Emma Kinderziekenhuis, AmsterdamUMC.
Daar begeleid ik kinderen en hun gezinnen die te maken krijgen met (chronische) ziekte en de gevolgen daarvan.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Dat vind ik moeilijk te zeggen. Het zijn er echt veel. Van kleine succesjes, tot grote uitdagingen.
Het is heel gaaf als kinderen en ouders

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Op mijn werk ontmoet en begeleid ik regelmatig kinderen en jongeren die angstig of getraumatiseerd zijn ten gevolge van de medische handelingen die ze hebben moeten ondergaan. Soms is dat een opeenstapeling van ervaringen na langdurige ziekenhuisopnames, soms gaat het om een enkele ervaring die luxerend is geweest.
Lang heb ik gedacht dat dat vooral mijn rol was; de kinderen moesten dit nou eenmaal doorstaan - angst, pijn en dwang hoorde daarbij - en ik zou ze daarna opvangen en traumabehandeling bieden. Steeds vaker begon mij dit tegen te staan en het frustreerde mij soms wanneer ik het gevoel kreeg dat het "dweilen was met de kraan open".
Ik begon informatie op te zoeken en te lezen over procedureel comfort, bezocht het PROSA congres in 2018 en leerde Piet Leroy kennen. Samen met een groep enthousiaste interdisciplinaire professionals uit het veld en een ervaringsdeskundige (ouder) zijn we gaan dromen over en bouwen aan een opleiding voor procedureel comfort. Zo ontstond de eerste PROSA course. Tijdens het samenwerken met al deze deskundigen heb ik heel veel geleerd; over pijn, non-farmacologische strategieën, taalgebruik, procedurele sedatie en het organiseren van je logistieke processen tijdens een medische handeling. Zo kreeg ik op mijn werk ook steeds meer inspiratie over hoe de zorg tijdens procedures voor kinderen anders en beter kan. Ik zag steeds meer het enorme belang van het goed samenwerken met de verschillende disciplines. Er valt nog dagelijks veel te leren, met vallen en opstaan, maar het is geweldig om te zien hoeveel draagvlak en enthousiasme er aan het ontstaan is voor dit onderwerp. Geheel terecht, overigens.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik ben inmiddels toegetreden tot het bestuur van het PROSA kenniscentrum. Ik vind het leuk om na te denken over onderwijs zowel bij PROSA als binnen het ziekenhuis waar ik werkzaam ben. Het implementeren van procedurele comfortzorg is een flinke uitdaging, er is zoveel bij betrokken. Gelukkig begint de olievlek zich aardig te verspreiden. Maar het houdt me van de straat, zeg maar.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Mijn gouden tip aan zorgverleners is; neem (even) de tijd en aandacht om te investeren in contact en vertrouwen

Linda Schuiten

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als verpleegkundig specialist binnen de afdeling kindergeneeskunde in OLVG. Ik doe dit samen met Sharron van den Berg. Mijn functie is het bieden van procedureel comfort tijdens medische handelingen bij kinderen waarbij ik farmacologische en niet farmacologische middelen in zet. Binnen OLVG hebben wij een ziekenhuisbrede werkgroep RAP (reductie angst en pijn) waar ik lid van ben en die als doel heeft ziekenhuisbreed bij alle patiënten te zorgen voor minder angst en pijn tijdens medische handelingen. Daarnaast geef ik intern en extern onderwijs over het belang van procedureel comfort en de praktische uitvoering daarvan.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Toen ik nog niet zo lang in opleiding was tot VS werd ik gevraagd mee te lopen naar de volwassen oncologie afdeling omdat daar een meisje van 17 jaar was die een beenmerg punctie moest ondergaan. Ik kende haar niet en had nog nooit een beenmerg punctie meegemaakt. Daarnaast kende ik die oncoloog ook niet. Bij binnenkomst stond de oncoloog al klaar met haar handen in de steriele handschoenen en alle instrumenten op tafel. Er was haast, het beenmerg moest voor een bepaalde tijd met de koerier mee. Er was geen kinderarts beschikbaar om mij te ondersteunen. Ik maakte snel een praatje en vertelde haar dat ik er voor ging zorgen dat zij het minder spannend en pijnlijk zou vinden. Ik gaf haar 2 soorten neusspray tegen de pijn en de angst (fentanyl en midazolam) en begeleide haar met ademhalingsoefeningen. Maar het was niet genoeg! De punctie lukte niet, het was verschrikkelijk pijnlijk en zij bleef dapper stil liggen en deed mee met mijn ademhalingsoefeningen. Zij en moeder hielden zich vast aan mij, zochten houvast, zo voelde het echt, maar ik wist het ook niet. Wat voelde ik mij ontoereikend, ik kon niks doen om het beter te laten gaan dacht ik. Maar met de kennis van nu had ik 1 ding kunnen en moeten doen: STOP Time out.
Erna bleken zij en moeder echt getraumatiseerd, alle beenmergpuncties er na gingen voortaan onder propofol sedatie, dat heeft moeder geregeld, dit nooit meer zei zij. Ik heb met hen besproken dat mijn zorg tijdens de punctie ontoereikend was en dat ik daarvan geleerd heb dat er altijd ruimte moet zijn voor een Time out.
Zij en haar moeder hebben gevraagd of ik haar daarna nog wilde begeleiden. Ik begeleide haar oa met medische hypnose tijdens het plaatsen van haar PICC lijn en met het verwisselen van de pleister van haar PICC lijn. Zij was door die doorgemaakte onverwachte pijn zo bang geworden dat alles moeilijker en gevoeliger werd. Het feit dat zij nog wel vertrouwen hadden in mij en open stonden voor medische hypnose heeft mij ontroerd. Maar heeft mij ook doen realiseren dat als je iemand laat merken dat je degene ziet en hoort een belangrijk onderdeel is van je zorg ook als het niet gaat zoals je hoopt.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Tijdens mijn werk als kinderverpleegkundige en teamleider gaf ik lachgassedatie aan kinderen die angstig waren. Omdat ik al snel door had dat alleen het toedienen van lachgas niet voldoende of de enige oplossing was heb ik mij ingeschreven voor een cursus medische hypnose. Daar ontmoette ik Michelle (mede facultylid) en zij vertelde mij wat haar werk als verpleegkundig specialist inhield, daar werd ik heel enthousiast van en dacht dat wil ik ook! Dankzij gedreven kinderartsen die hier ook heel graag mee verder wilden heb ik een business case kunnen schrijven en heeft OLVG toestemming gegeven om de opleiding tot verpleegkundig specialist te volgen en de functie VS procedureel comfort te ontwikkelen. Samen met Paolo Valerio, mijn opleider, hebben we stap voor stap steeds meer vorm gegeven aan deze functie. Mijn afstudeer onderwerp was "sedatie met dexmedetomidine in de MRI". Uniek in Nederland en inmiddels standaard zorg in ons ziekenhuis.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

OLVG brede scholingen zoals aan co assistenten, arts assistenten, kinderverpleegkundigen, vakgroep orthopedie of chirurgie
Diverse OLVG brede samenwerkingen zoals met de gipskamer of anesthesie
Diverse externe scholingen zoals scholing aan kinderverpleegkundigen en SEH verpleegkundigen i.o, presentaties op symposia zoals het kinderfonds of voor assistenten kaakchirurgie.
Participatie in het ontwikkelen van diverse infographics vanuit Prosanetwork (EMLA,/rapydan, met zorg vaccineren)
Afronden van mijn onderzoek over dexmedetomidine sedatie in de MRI samen met Paolo Valerio om dit te kunnen publiceren
Door ontwikkelen van de scholing en het lerend netwerk van prosa network

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik start de dag goed als ik 30 km naar mijn werk heb gefietst en dan na een goede! kop koffie samen met het hele team weer aan de slag kan gaan!

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Maak samen een plan voordat je begint en bespreek dit met alle betrokkenen. Benoem actief aan de ouders en het kind: ik ken jou/jullie kind nog niet, wat hebben jullie nodig en dan zal ik vertellen wat wij weten wat kan helpen en dan maken we samen een plan. En iedereen in de kamer mag tegen elkaar zeggen: Time out, is dit de beste manier, moet het nu, moet het zo en kan het anders.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

https://www.npostart.nl/desharely-krijgt-medische-hypnose-voor-haar-prikangst/01-06-2020/WO_AT_16174885

Felix Kreier

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als kinderarts in het OLVG in Amsterdam.
Een van mijn specialisaties is sedatie bij kinderen.
Met die kennis en expertise ben ik onder andere bezig om lesmateriaal te ontwikkelen voor het PROSA Kenniscentrum.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Dat was een jongen van 4 jaar, waarbij pennen verwijderd moesten worden. Dat zou ‘even snel’ op de Spoedeisende Hulp (SEH) gebeuren, maar het ging met veel pijn en stress gepaard. Uiteindelijk had hij EMDR (traumatherapie) nodig om te verwerken wat er was gebeurd.
Wat ging er mis? Iedereen was van goede wil, alle technieken waren in huis, maar er waren twee sedatieplannen in plaats van één. Zowel de SEH-arts als ik hadden een plan gemaakt. Door betere onderlinge afstemming had dit voorkomen kunnen worden. Gelukkig riep de jongen bij het laatste polibezoek tijdens het afscheid: "je bent mijn vriend". Een opluchting, want ik schaam me voor deze casus. Het maakte me duidelijk dat je wel alles in huis kunt hebben, maar dat als je geen goed plan maakt en het niet goed afstemt, je alsnog een slecht resultaat behaalt.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

De wijze waarop ik tijdens mijn opleiding tot kinderarts kinderen moest prikken was onaangenaam. Samen met Şükrü Genco, Piet Leroy, Paolo Valerio en Jörg Weihmann organiseerden we om deze reden in 2013 in het OLVG, voor zover ik weet, de eerste Europese lachgassedatiecursus in de kindergeneeskunde. Ik moest alleen nog leren dat het geen tovertruc was en dat lachgas alleen werkt als het kind niet te angstig is. Zo kwamen we op de non-farmacologische interventies, waarbij ook Linda Schuiten en Sharron van den Berg een belangrijke rol in het OLVG hebben gespeeld.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik ben bezig mee te schrijven aan de nieuwe richtlijn over angst en pijnmeting bij kinderen en de voorspelling van chronische pijn.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik heb het boek ‘De hamster in je brein’ geschreven over duurzaam gewichtsverlies, en ik fiets zelf veel om fit te blijven. De camera gaat mee en lange sluitertijden dwingen me dan om te onthaasten.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

De basis van mensenkennis is dat je je realiseert dat je helemaal niets van niemand weet, tenzij je het gevraagd of zorgvuldig en open geobserveerd hebt.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

https://www.sciencedirect.com/handbook/handbook-of-clinical-neurology/vol/179/suppl/C
https://www.sciencedirect.com/handbook/handbook-of-clinical-neurology/vol/180/suppl/C
https://www.sciencedirect.com/handbook/handbook-of-clinical-neurology/vol/181/suppl/C
https://www.sciencedirect.com/handbook/handbook-of-clinical-neurology/vol/182/suppl/C
www.hausofhamster.com

Marieke Jonkerman

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik ben werkzaam in het OLVG in Amsterdam op de spoedeisende hulp als verpleegkundige. Daarnaast werk ik sinds kort als praktijkopleider in het Flevoziekenhuis, ook op de spoedeisende hulp. Naast mijn werk als verpleegkundige ben ik voorzitter van de kindercommissie SEH OLVG en regel ik de zaken - samen met mijn collega's - rondom de zorg voor kinderen op de spoedeisende hulp. Ook ben ik binnen het OLVG lid van de commissie Reductie angst en pijn, hiermee willen we graag traumavrije zorg bewerkstellingen ziekenhuis breed, dus ook voor volwassenen. Naast deze werkzaamheden ben ik ook nog bezig met een master onderwijskunde.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Er zijn meerdere casussen die me motiveren om elke dag mijn best te doen voor traumavrije zorg. Wat me vooral motiveert is de reactie die ik krijg van collega's, ouders en de patiënten zelf en als de procedure een goede ervaring is geweest.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Ik was als psychiatrische verpleegkundige op de afdeling neurochirurgie waar ik werkte al bezig om de omgeving (de patiëntenkamer) een fijne ruimte te maken. Dit door middel van kleuren, foto's en spulletjes van thuis, eigen muziek, etc. Dit deden we vanuit de zogeheten ‘planetree methode’. Ik ben voor het PROSA Kenniscentrum gevraagd door Paolo Valerio, die toen nog werkte als kinderarts in het OLVG. Sindsdien ben ik naast mijn werk als verpleegkundige nog een aantal uren per maand bezig om collega's en studenten les te geven over het belang van comfortzorg.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Mijn recente focus is vooral vanuit de onderwijskundige kant. Ik heb me namelijk beziggehouden met het door ontwikkelen van de zogeheten Energizers tijdens de PROSA cursussen. En ik heb les gegeven in een ander ziekenhuis. Zij zaten met de vraag hoe ze traumavrije zorg in hun werk kunnen inbouwen/integreren.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik ben dol op muziek maken en bespeel verschillende instrumenten. Ik probeer die interesse regelmatig te gebruiken bij mijn patiëntenzorg.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Probeer niet de drukte van de dag mee te nemen in je zorg. Haal diep adem en ga met een leeg hoofd (zonder al te veel drukke gedachten) het contact aan met kind/patiënt.

Vera Tomassen

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik ben freelance redacteur en eigenaar van mantelmama.nl (maar dat laatste is pure passie en geen werk!)

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Mijn eigen meervoudig gehandicapte dochter! Tenminste, daar is het begonnen. Door haar en alles wat ze mee moest maken in de verschillende ziekenhuizen begon ik me af te vragen of dat niet anders kon. Bij ieder bezoek werd er namelijk dwang gebruikt om de medische handeling te laten slagen. Ook werd er niet pijnvrij gehandeld terwijl dit in de meeste gevallen wel had gekund, weet ik nu. Daardoor heeft Bommel enorme schade opgelopen. Ze is erg getraumatiseerd. Na 5 jaar, na weer een rampzalig ziekenhuisbezoek, was bij mij de maat vol en ben ik op zoek gegaan naar kennis m.b.t. het voorkomen van dwang, pijn en angst en naar zorgprofessionals met de vraag of er geen andere manieren waren om medische handelingen te ondergaan. En wat bleek? Het kan inderdaad anders. Voor het eerst hoorde ik over Procedureel Comfort. Er ging toen een wereld voor mij open.
Inmiddels motiveert niet alleen Bommel mij meer, maar ook de ervaringen van allerlei andere kinderen en hun ouders. Ik vind dat ieder kind, zorgintensief of niet, het verdient om in een medische setting behandeld te worden zonder dwang, pijn of angst en daar maak ik me hard voor.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

In de medische wereld ben ik bijna 10 jaar geleden (eind 2012) terecht gekomen door de geboorte van Bommel. Met procedureel comfort kwam ik in aanraking 5,5 jaar daarna. Door mijn zoektocht naar het voorkomen van dwang, pijn en angst kwam ik begin 2018 in contact met Dr. Piet Leroy. Piet betrok mij als ervaringsdeskundige bij het allereerste congres voor Procedurele Sedatie en Analgesie bij Kinderen; PROSA2018. Hij zag en ziet de waarde in van ervaringsverhalen uit de praktijk en staat ook open voor dit soort input. Dat vraagt van beide partijen toch wel een kwetsbare opstelling. Spannend, maar tegelijkertijd voelde het daardoor als een warm bad waar ik in terecht kwam. Ik kwam in contact met een inspirerende groep (inter)nationale zorgprofessionals die zich ook allemaal inzetten voor Procedureel Comfort. Daarna ben ik gevraagd om als ervaringsdeskundige aan te haken bij de PROSA cursussen die het PROSA Kenniscentrum geeft aan zorgprofessionals.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Als moeder van een ernstig meervoudig gehandicapt kind ben ik nog altijd geen echte zorgprofessional. Het is in die zin dus niet mijn vakgebied, maar het onderwerp heeft wel mijn bijzondere interesse. Ik ben zowel ervaringsdeskundige als student eigenlijk. Ik leer nog steeds. Van mijn lieve Bommel, van de PROSA Faculty, maar ook van anderen tijdens de PROSA cursussen, congressen en andere bijeenkomsten. Op dit moment ben ik me aan het voorbereiden op het PROSA2022 congres. Daar mag ik ons verhaal delen.
Verder volg ik de actualiteiten rondom procedureel comfort. Zo volg ik het recente Project Glimlach op de voet. Daar kijk ik kritisch naar. Het initiatief is op zich goed, maar ik ben erg benieuwd waar het opgehaalde geld over een half jaar aan is besteed en welke projecten er ontplooid zijn waar kind en gezin echt iets aan hebben. Gaat het écht een verschil maken? Daar ben ik benieuwd naar.
Dergelijke actualiteiten, mijn ervaringen en de kennis die ik opdoe deel ik via blogs en social media met (zorg)professionals en vooral met andere gezinnen. Ik was zelf lange tijd onwetend - ik wist niet eens dat er verdovende zalf bestond, bijvoorbeeld - en dat heeft veel schade veroorzaakt bij mijn dochter en bij ons als ouders. Dat wil ik andere gezinnen besparen. Daarom vind ik het heel belangrijk om betrouwbare informatie met hen te delen en dat blijf ik doen via Mantelmama.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik ben een beetje een Anglofiel en lees graag boeken in het Engels, vooral als het Britse auteurs betreft.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

In mijn ervaring begint procedureel comfort iedere keer bij hetzelfde punt en dat is eigenlijk mijn belangrijkste tip: ga erover in gesprek!

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

Uiteraard www.mantelmama.nl
Al mijn blogs over het voorkomen van dwang, pijn en angst vind je via deze link: https://mantelmama.nl/category/voorkomen-dwang-pijn-angst/ (zoals dus ook de Emla blog en tutorial)
Mijn PedTalk: https://mantelmama.nl/pedtalk-vera-tomassen-een-zoektocht-naar-procedureel-comfort/
Mijn werk website voor mijn freelance werk is: Krachtig & Helder - https://krachtigenhelder.nl/

Sharron van den Berg

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als Verpleegkundig Specialist binnen de Kindergeneeskunde in het OLVG in Amsterdam.
Daar houd ik mij bezig met procedureel comfort en kindersedatie.
Ook ben ik voorzitter van de ziekenhuis brede commissie die zich hard maakt voor de reductie van angst en pijn (de RAP-commissie) bij zowel kinderen als volwassen.
Verder geef ik graag les, als facultylid van het PROSA Kenniscentrum, aan medici.
Voor het Kenniscentrum verzorg ik ook de sociale media.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Ongeveer 4 jaar geleden zorgde ik voor een jongen van 5 jaar oud. Hij was bekend met onbegrepen buikpijnklachten en was opgenomen in verband met ernstige obstipatie. Hij moest dagelijks rectaal gespoeld worden door een Maag Darm Lever- verpleegkundige (MDL) en ik zorgde een van die dagen voor hem. Die handeling, elke dag weer, was een aanslag op zijn autonomie en welbevinden. Ik had mezelf voorgenomen om de dag dat ik voor hem mocht zorgen een beetje beter te laten verlopen. Niet in de houdgreep, maar met goede begeleiding. Dus daar stond ik dan, met mijn windmolentje ter afleiding. Niet alleen voor hem, maar ook voor zijn moeder, de verpleegkundige en voor mij was dit een traumatische ervaring. Ik wist toen nog niet dat je ook stop kon zeggen, dat je met elkaar van tevoren na kon denken over het beste plan of dat er sedatie mogelijk zou zijn voor dit soort procedures. Ik wist alleen dat dit nooit meer op deze manier mocht gebeuren.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Terwijl ik een cursus volgde over hypnose in een medische setting, raakte ik zo gebiologeerd van het effect van taal en het scala aan mogelijkheden om je patiënt met woorden, rust en vertrouwen comfortabel te krijgen. Ik wilde daar meer over leren en daar ook goed in worden. Bij de cursus was Linda Schuiten aanwezig en ik wist: van haar moet ik het leren! Ik heb mijn biezen gepakt en vertrok naar het OLVG. Ik had het geluk dat kort daarna de functie tot verpleegkundig specialist vrijkwam. Mijn functie. En vandaag de dag mag ik mijzelf de gelukkige collega van Linda prijzen!

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik doe onderzoek naar het effect op angst en pijn door de Virtual Reality-hypnosebril bij kinderen die een naald gerelateerde procedure ondergaan. Ik vind onderzoek doen heel leuk en nuttig en wil in de toekomst graag nog meer onderzoeken. Zo hoop ik dat we langzaam alle richtlijnen en protocollen richting de comfortzorg kunnen bewegen.

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Als ik zin heb om even te ontspannen kijk ik grote dure huizen op Funda. Ik fantaseer er dan op los; wat voor mensen wonen daar, wie zijn ze en wat doen ze.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Weet dat, ongeacht je rol of functie, je altijd de "Time Out" kan inzetten. Als je met zijn allen op de sneltrein zit van een behandeling met een hyperfocus op slagen, kan je soms het onderbuikgevoel bekruipen dat je niet op de meest comfortabele manier bezig bent. We zijn dan geneigd om snel door te gaan, want: "dan is het maar klaar en ben je er vanaf". Het kan juist zo helpend zijn om even te pauzeren, uit te zoomen en na te denken of je op het goede spoor zit.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

• Op de radio vertel ik meer over mijn onderzoek naar de VR-hypnosebril.
• En als je het leuk vindt, volg het PROSA Kenniscentrum dan vooral op Instagram.

Koen Vanhonsebrouck

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk in het Universitair Ziekenhuis (UZ) Leuven in België als verpleegkundig specialist. Ik houd mij bezig met pijn en sedatie bij kinderen, met als focus procedurele pijn. In het UZ Leuven ben ik verantwoordelijk voor een verpleegkundig sedatie team; ook wel het PROSA-team genaamd.
Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor de sedaties bij kinderen in het ziekenhuis, maar voor ook het delen van kennis en expertise tijdens bijeenkomsten, zowel binnen als buiten het ziekenhuis.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Er is een jongen van 12 jaar die mij voor altijd zal bijblijven en steeds mijn motivatie zal prikkelen om me verder te ontwikkelen. Een niet-communicatieve, autistische jongen moest met spoed een bloedafname ondergaan. Het was al meer dan twee jaar niet gelukt, omdat hij niets op zijn huid verdroeg en ook niemand in zijn onmiddellijke nabijheid toeliet, behalve zijn ouders. Een bijkomend probleem was dat hij ondertussen steeds meer epileptische aanvallen kreeg omdat hij niet goed kon worden ingesteld op zijn medicatie.
Vanwege deze uitdagingen hebben we ervoor gekozen om deze jongen een neusspray toe te gaan dienen met een sederend medicijn. Om dit echter in het ziekenhuis goed te kunnen doen, hebben zijn ouders thuis wekenlang met hem
geoefend, met een gewone neusspray, om hem te laten wennen aan het toedienen hiervan. Na vijf weken hebben we een eerste poging in het ziekenhuis gedaan. Helaas heeft hij amper 15 minuten geslapen, ondanks een aanzienlijke dosis. In samenspraak met de ouders hebben we een nieuw en beter plan bedacht waarbij er niet alleen een hogere dosis neusspray werd voorzien, maar ook premedicatie, een andere locatie en de aanwezigheid van een anesthesist bekwaam in gasanesthesie – voor het geval dit nodig mocht zijn.
Ons nieuwe plan heeft gewerkt tot grote opluchting van de mama die ons met tranen in haar ogen kwam bedanken. Ze was heel dankbaar dat we zijn blijven zoeken naar een oplossing voor hun zoon.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Ik ben mijn loopbaan begonnen op de Pediatric Intensive Care Unit (PICU) in het UZ Leuven. Ik heb er 19 jaar gewerkt, waarvan de laatste 8 jaar als hoofdverpleegkundige. Er kwam een vacature van een recent opgericht PROSA-team op mijn pad en zo ben ik in de procedurele comfortzorg gerold. Het was voor mij een nieuwe wereld die openging, maar dat maakte de uitdaging en de zin naar het verder ontdekken ervan net zo leuk.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik ben bezig met de preventie van prikangst bij de patiënten binnen ons ziekenhuis. Parallel hieraan loopt nu ook de grote vraag naar het vaccineren van angstige kinderen. Wij geven advies en stellen ook sedatieplannen op om de procedure zo comfortabel mogelijk te laten verlopen.
Ook doe ik onderzoek naar de effectiviteit en veiligheid van het toedienen van intranasale Dexmedetomidine bij kinderen. We hopen in april 2022 de resultaten hiervan te publiceren!

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik ben ontzettend gek op vliegtuigen. Een dagje uit is voor mij het spotten van vliegtuigen. Het liefste bij de landingsbanen van Zaventem, Schiphol of Charles De Gaulle. Thuis heb ik een wand vol schaalmodellen van vliegtuigen.
Mijn lievelingseten is Italiaans!

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

Op de website van het ziekenhuis kan je meer informatie terugvinden over onze aandachtspunten bij kinderen met prikangst:

https://www.uzleuven.be/nl/kindergeneeskunde/pijn-bij-kinderen-wat-doen-we-eraan

Arno Vansichen

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik werk als coach, trainer en facilitator van groepsprocessen. In 2001 richtte ik samen met mijn vrouw onze eigen onderneming ‘Evenwicht’ op. Evenwicht staat voor het begeleiden van mensen en organisaties naar een beter evenwicht tussen leven en werk. Verder geef ik les over leiderschap, communicatie, samenwerken, diversiteit, etc. Ook werk ik als Lector en onderzoeker aan de PXL Hoge School in Hasselt en werk ik sinds 2021 als onderzoeker in een onderwijsinnovatieproject.

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Eén van mijn belangrijkste intrinsieke motivatoren in mijn werk is om de stem van "hen voor wie we het doen" (de patiënt, het kind, de ouders) gelijkwaardig te laten klinken als zij in een context komen waarin zij afhankelijk worden van professionals.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Ik ben bij het PROSA Kenniscentrum terecht gekomen via Piet Leroy. In het Maastricht UMC+ heb ik een groepsproces opgezet over family integrated care. Daar faciliteerde ik gesprekken tussen professionals, ouders en kinderen om te komen tot nieuwe inzichten en een nieuwe aanpak.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Ik wil de komende periode gebruiken om een scenario te beschrijven als een arts een kamer binnenkomt en er ontstaat een gesprek over prikken.
Ik ben nog opzoek collega's die mee willen schrijven!

Eventueel leuk weetje/karakteristieks/gekke hobby/lievelingseten:

Ik vind twee dingen tof, mijn vrouw en mijne hof.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Praat niet te lang en te veel over elkaar, praat met elkaar.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

www.evenwicht.be
www.zinspeling.be

Linda Kersten

Functie: Waar ben je werkzaam, neventaken:

Ik ben werkzaam in Maasziekenhuis Pantein op de afdeling Medische Psychologie
Neventaken: mede-eigenaar en trainer Skills4Comfort en docent 'Hypnose bij kinderen in de medische setting'

Welke casus motiveert jou tot op de dag van vandaag?

Dat zijn eigenlijk alle casussen die met bewuste, oprechte en positieve aandacht het maximale herstel en comfort bij de patiënt als uitkomst hebben.

Hoe ben je in de procedurele comfortzorg terechtgekomen?

Via de opleiding Medische Hypnose, waarbij 'rapport' een heel belangrijk onderdeel is. Hier werd ik mij vervolgens steeds meer bewust van taal en het effect van taal. Uiteindelijk ben ik via Skills4Comfort in aanraking gekomen met het PROSA Kenniscentrum.

Met welke ontwikkelingen ben je momenteel bezig binnen de procedurele comfortzorg?

Momenteel ben ik bezig met het scholen van hulpverleners in helpend taalgebruik, oftewel: focustaal.

Wat is jouw gouden tip aan ouders/zorgverleners?

Neem jezelf een keer op, door middel van video, en observeer wat het effect is van je houding en taal. Zowel in de relatie naar je patiënt als in de relatie met jezelf.

Waar kunnen we meer informatie over jouw werk vinden zoals linkjes naar artikelen, websites etc

www.skills4comfort.nl
https://medischehypnose.nl/aanbod/trainingen/