Ik werk in het universitair ziekenhuis van Leuven, het grootste ziekenhuis van België.
Sinds 2014 is er een mobiel Prosa team, met heel gedreven verpleegkundigen. Zij volgen het kind naar het onderzoek met een grote sedatiekar. En bieden procedureel comfort op verschillende plaatsen in het ziekenhuis. Ik ben verantwoordelijk voor dat team.

De casus van mijn eigen dochter, die toen ze nog erg klein was een complexe breuk opliep.
Ze werd hiervoor in totaal een 6 tal keer geopereerd, en er gebeurde veel onder dwang. Zelfs al was ze nog geen twee jaar oud, ze onthield alles en werd door die ervaringen erg angstig voor medische zorg.
Ik heb toen van dichtbij meegemaakt hoe groot de gevolgen kunnen zijn van procedurele distress en ben heel blij dat ik nu zelf kan meewerken aan zorg zonder dwang!

Ik werkte eerst als verpleegkundige op neonatologie. Deze patiënten zijn erg kwetsbaar en moeten tegelijkertijd vele pijnlijke en stresserende handelingen ondergaan in hun medische behandeling. De medische zorg werd zoveel mogelijk afgestemd op het tempo van het kind, maar ik merkte toch hoeveel effect dit had op hen.
Later leerde ik het prosa team van ons ziekenhuis kennen, opgericht door mijn collega Koen Van Honsebrouck. Van hem heb ik zoveel geleerd.

Er komen elke dag wel nieuwe uitdagingen op ons pad. We zoeken momenteel vooral naar hoe we meer continuïteit kunnen bieden in een groot ziekenhuis, zodat kinderen telkens dezelfde aanpak krijgen wanneer die voor hen werkt. Daarom ontwikkelen we een registratietool die de aanpak zichtbaar en overdraagbaar maakt.
Daarnaast proberen we sedatie bij neonaten voor MRI te vermijden door het feed‑and‑wrap-protocol in te voeren, waarbij we gebruikmaken van hun natuurlijke slaap.
We onderzoeken ook hoe we de transitie naar de volwassenenzorg beter kunnen ondersteunen, omdat PROSA daar nog niet bestaat. Eens 18 valt er zo plots een hele hoop ondersteuning weg. We zoeken naar nieuwe manieren om oudere kinderen met extreme naaldangst beter te helpen, en werken hiervoor onder andere nauw samen met een psychologe.

Ik lees maniakaal veel. Meer dan 100 boeken per jaar, het is een echte verslaving.
Verder houd ik van lange wandelingen en ben ik net beginnen ijsberen. Dit is zwemmen, in de natuur. Ook in de herfst en in de winter!

Luister naar elkaar.
Communicatie is zo belangrijk, en tegelijk een grote uitdaging in een drukke ziekenhuisomgeving.
Als tweede gouden tip geef ik graag mee dat creativiteit me al ver heeft gebracht in mijn job. Misschien niet zo vanzelfsprekend in een omgeving geleid door evidence based protocollen, maar wanneer je out-of-the-box durft te denken creëer je nieuwe mogelijkheden die kinderen ook echt kunnen helpen.