Ik werk als SEH-arts op de spoedgevallendienst van het ZOL Maas en Kempen (Maaseik, België). Verder geef ik les aan de PXL-Hogeschool in Hasselt en werk ik als urgentiearts voor Artsen Zonder Vakantie in Burundi.

Mijn dochter, met onder andere een aangeboren hersenafwijking en ASS. Ik heb geleerd om anders te communiceren, mijn eigen tempo te vertragen, heldere boodschappen te formuleren, te kijken vanuit een heel andere bril en vooral te ondervinden dat mijn waarheid er maar eentje van vele is.

Ooit (2002 ofzo) had ik een MUG-interventie bij een verkeersongeval waar ook een driejarig meisje in betrokken was, in de kinderstoel achteraan in de auto. Dit heeft me toen naar de APLS gebracht en zo bij alles wat urgenties bij kinderen betreft. Kinderen en een spoedgevallendienst zijn niet meteen de beste combinatie en toch kunnen we ook hier ontzettend veel betekenen en voorkomen dat er trauma ontstaat door onze eigen zorg.

Ik ben kort geleden gestart op een nieuwe werkplek. Daar ga ik, samen met het SEH-team, de kinderartsen, de anesthesiologen... het PROSA gedachtengoed helemaal op de kaart zetten en procedures ontwikkelen die geënt zijn op de typische omgeving van een spoedgevallendienst.

Mijn passie is zingen, meer bepaald polyfonie, renaissance en vroegbarok. En jazz. Verder dans ik erg graag en ben ik een fervente reiziger, zowel naar warme oorden als naar waar het berekoud is. Jezelf tegenkomen onderweg is altijd een mooie leerschool.

Zie elke patiënt graag die voor je staat en zoek verbinding. Vertrouwen bouw je op als mens, wees je authentieke zelf.