Ik ben werkzaam in AZ Sint-Jan Brugge. Ik combineer 2 functies: ik werk ziekenhuisbreed als zorgconsulent Prosa en ben ook deeltijds werkzaam als kinderverpleegkundige op de raadpleging kindergeneeskunde.

Ik word heel blij van mooie zorg omdat het niet gewoon werk is maar het verschil maken.

Een aantal specifieke momenten blijven me op vandaag ontroeren:

Een jongen van 10 die zo bang is voor een prik en niet los kan komen van z'n hyperfocus op het vaccin. Geen afleiding, geen lachgas, enkel er zijn voor hem, zijn tempo volgen, zijn toestemming afwachten, en finaal zijn blik van akkoord, gevolgd door de prik en onmiddellijk daarna zijn armen hecht om me heen omdat het hem gelukt is.

Een meisje van 5 met een chronische aandoening, een aantal intens vervelende zorgervaringen achter de rug en 3- maandelijkse bloedcontroles op de planning. Speels contact, oefenen vooraf, elkaar leren kennen, op schoot bij mama, stickers en geurstiften voor het lachmasker, bellenblaas, unicorns en toverlucht. Twee bloednames later de woorden: 'Mama, ik ben niet bang meer voor een prik. Ik vind prikjes krijgen leuk!'

Ik laat me raken door kwetsbaarheid, verdriet en onmacht. Daar word je vaak mee geconfronteerd als kinderverpleegkundige. Een lezing van Piet Leroy ergens in 2009 over hoe fout dwang in pediatrie is, raakte me diep. Dat het anders moet en kan, draag ik sindsdien met me mee.

Ik sta in voor de wekelijkse Prosa-poli waar we medisch-verpleegkundige zorg bieden aan kinderen die heel bang zijn, prikangst ervaren of negatieve zorgervaringen achter de rug hebben.

Ziekenhuisbreed geef ik les over procedureel comfort en werk ik aan het uitschrijven van procedures. Ik ben lid van het kernteam, de stuurgroep en intervisiegroep Prosa.

Ik pioneer mee aan de oprichting van een mobiel Prosa team dat kinderen op elke plek in het ziekenhuis kan ondersteunen bij pijnlijke/ beangstigende verrichtingen.

Ik hou van hoe het licht binnenvalt als de ochtend ontwaakt, van hoe zachtheid het verschil maakt en warmte alles zoveel mooier maakt, van kleine goedheid, een portie sérieux vermengd met een vleugje speelsheid en van rust en stilte om te horen waar het echt over gaat.

En ook van chocolade.

Geduld, verwondering, vertrouwen tonen en verdienen, tempo aanvoelen, zoeken wat werkt en wat niet, op tijd stoppen als comfort niet binnen bereikt blijkt.

Zorg kan ontroerend mooi zijn als alles lukt en zwaar balen als het niet loopt zoals gehoopt. Deel mooie ervaringen maar ook de niet zo mooie. Uit beiden valt zoveel te leren.